bir kitabın ölümünü haber verdiği artık olmayan ve olmadığı için arkadaşı olan ve rüyasında kıpkızıl bir ateşle avuçlarına yapışan bir kelebek yüzünden kalbini kurumuş bir güneşin öptüğü roze  yaklaştı.

cam kürelere doldurulmuş dilekleri öyle narin ..titreyerek kalbine iliştirilmiş..

bazi avuçların kınası gecedir...lanetlendiği için anneleri ağlar oysa  en ince dilekleri saklarken bir te k onlar bilgedir...



bunca zaman başında beklediği hayat..
içine giremediği soğukluğu kurşunlaşmış su..
gözlerini dallarına astığı..ve ertesi günlere bıraktığı hayatına karşılık istemek için yaklaştı.

roze.

hayat kürelerini kırdı dalgasıyla...
bedenine gözlerine saclarına kadife bir gecenin ateş gülleri gibi saplandılar..

gülümsedi roze...her bir düşün ölümünü etinde kanında kalbinde  yeniden hissedince tanıdığı bir şarkının çocukluğu kokan sesini duymuş gibi olmuştu..

avucunu açtı...buraya yazmıştı sırrını..kelebek yarası diye de fısıldadı.
hiç bir dileğin kuyruğuna takılmamıştı ..kanatları demirdi.. ve katildi.. ve asla roze masum değildi.

hayat...şaşkın...bu mu istediğin dedi..

roze emin evet.

beyaz bir duvara bakmak...ölene dek...çürümeyen yıkılmayan boyası çıkmayan beyaz bir duvara bakmak..ölene dek...