bildiğim en büyüleyici meyve.
renginden dolayı...pürüzlerini dolduran altın damlalardan dolayı..kesildiğinde kanını yutmuş asil bir hüzün gibi durmasından dolayı...
bükümlü zerafetinden, yeşil şirin şapkasından, beyaz minicik çiçeklerin  kızı olmasından dolayı...
ona dair fotoğraflarda neşeli bir bilgelik olduğu için...
kokusunun temiz ama sofistike edasından dolayı...
tadından ...leke bırakarak yolunu bağıra çağıra haykıran küstahlığından ,
dantelsi yaprakların toprağa olan yakınlığından, tutkusundan,
küçükken çilek yetiştirmenin bir büyülü köşke sahip olmak kadar beni coşturmuş olmasından,
en sevimli kedi ismi olmasından dolayı..
yüzüne çilek bulaşmış bir yüzdeki samimiyetten..
suni olarak tadını ele geçirmenin mümkün olmamasından, ilaçlara buruşarak hemen tepki vermesinden ,yabani hırçın karakterinden dolayı...sonra küçüldükçe yoğunlaşan renginin denizden yeni çıkmış gibi ıslak olması yüzünden de..

çileğin sanatçıların zekasını kışkırtan yanı bir meyvenin sınırlarını aşıyor   .çilek büyüsü denen kanıtlanır bir şeyler olmalı...üstelik meyve olmasaymış balık olurmuş bence...suyla uyumu müthiş..görünmez yüzgeçleri var...ve çok çabuk gücenir...hemen erir ama incinmişliğinde bile tadi dokusu sevilesidir..en çok poz verirken çoşkulu..ışık için o ...

bu yazıyı kendi yetiştirdiğim ve yenmesine dayanmadığım için küflenmesini seyretmek zorunda kaldığım yani eceliyle ölmüş bir iki  çileğe ithaf ediyorum..